BÂBIÂLÎ

(ﺑﺎﺏ ﻋﺎﻟﻰ) i. (Ar. bāb “kapı” ve ‘ālі “yüksek, yüce” ile bāb-ı ‘ālі “yüce kapı”)
1. Osmanlı Devleti’nin idâre merkezi [Tanzîmat’tan önce sâdece sadrâzamların makāmı ve ikāmetgâhı iken daha sonra bâzı önemli bakanlıkları ve dâireleri de içine almış, zamanla İstanbul’da bu dâirelerin bulunduğu Sirkeci ile Cağaloğlu arasındaki semtin adı olmuştur].
2. teşmil. (Son iki asırda) Osmanlı hükûmeti: “Bâbıâlî’nin emri ile…” O zaman Bâbıâlî Yezîdîler’in tarafını tutmuş (Refik H. Karay).
3. (Gazete ve kitap evlerinin bu semtte bulunması sebebiyle) İstanbul basını.
ѻ Bâbıâlî efendisi:
1. Bâbıâlî’de hükûmet dâirelerinde çalışan memurlara verilen ad.
2. mec. Protokola düşkün, kibar görünüşlü, ağır ve resmî bir dille konuşan kimse. Bâbıâlî kalemi: Bâbıâlî’deki hükûmet dâiresi. Bâbıâlî tercümanı: Bâbıâlî’nin yüksek memurlarından sayılan ve reîsülküttabın (dışişleri bakanı) yabancı devlet elçileriyle görüşmesi sırasında tercümanlık yapan kimse.