KĀİMMAKAM

(ﻗﺎﺋﻡ ﻣﻘﺎﻡ) i. (Ar. ḳā’im “duran” ve maḳām “yer, mevki” ile ḳā’im-maḳām)
1. Vekil olarak birinin yerine geçen kimse.
2. Kaymakam: … dedikten sonra bunun sûretini kaydediyor: “Sen ki kāimmakāmımsın, arzolunan mülâzemet defteri manzûr-i hümâyûnum oldu… (İsmâil H. Uzunçarşılı).
3. Yarbay.
ѻ Kāimmakam dîvânı: Sadrâzamın yerine vekil olarak bıraktığı kimsenin başkanlık ettiği dîvan. Kāimmakam paşa – Kāimmakām-ı âsitâne-i saâdet – Kāimmakām-ı rikâb-ı hümâyun: Sadrâzamın sefere çıkarken veya başka bir sebeple makāmından ayrılırken yerine vekil olarak bıraktığı vezir. Kāimmakām-ı mütevellî: Hâkimin bir mütevellî yerine tâyin ettiği vekil.