MAHDUT – MAHDUD

(ﻣﺤﺪﻭﺩ) sıf. (Ar. ḥadd “sınır koymak, sınır”dan maḥdūd)
1. Sınırları belirlenmiş, sınırı tâyin edilmiş, sınırlı, hudutlu.
2. Etrâfı çevrilmiş, muhat: Adanın her tarafı denizle mahduttur (Şemseddin Sâmi).
3. Sınırlı, belli bir ölçünün dışına çıkamayan, kısıtlı: Beyne’l-aşâir münâsebât-ı fikriyye ve ticâriyye pek mahduttur (Cenap Şahâbeddin). Tecrübeleri, bilgileri mahdut, türedi siyâset madrabazlarının hesapsız, hizâsız cesâretlerinin meydana getirdiği iç tehlikeden korkuyorlardı (Sâmiha Ayverdi).