FEVRÎ

(ﻓﻮﺭﻯ) sıf. (Ar. fevr ve nispet eki ile fevrі)
1. Ânî bir karârın, kuvvetli bir duygunun etkisiyle birdenbire yapılan (hareket), söylenen (söz): Acele ve fevrî söylenmiş bir tek sözü yoktu (Peyâmi Safâ’dan). Bu fevrî hareketleri kimi lüzumlu, kimi lüzumsuz bulup geçer, ama aynı tasarrufların insanlar üzerinde tatbîkini ne vicdan ne iz’an kabul eder (Yâkup K. Karaosmanoğlu’ndan).
2. Düşüncelerinin, duygularının etkisinde kalıp ânî hareketler yapan (kimse): Delifişek sözü çok fevrî kimseler için kullanılır (Cemil C. Cem’den).
● Fevriyye (ﻓﻮﺭﻳ]ﻪ) sıf. Fevrî kelimesinin tamlamalarda ortaya çıkan aynı mânâdaki müennes şekli: “Harekât-ı fevriyye.”

FEVRÎLİK

i. Fevrî olma, duygularına kapılarak ânî hareket etme durumu.