GUREBÂ

( ﻏﺮﺑﺎﻏﺮﺑﺎﺀ) i. (Ar. ġarіb’in çoğul şekli ġurebā’)
1. Garipler, kimsesizler, memleketinden uzakta olan yoksul kimseler.
2. târih. Osmanlı ordusunda kapı kulu süvârisini teşkil eden altı bölükten ikisi [Bunlardan birine gurebâ-i yemin “sağ garipler”, diğerine gurebâ-i yesar “sol garipler” denirdi].
ѻ Gurebâ bölükleri: Osmanlı ordusunda savaşta büyük yararlık gösteren yabancılardan, yeni müslümanlardan ve Galata, İbrâhim Paşa, Edirne saraylarından çıkanlardan kurulan iki süvâri bölüğü; kapı kulu süvârisini teşkil eden altı bölükten ikisi, gurebâ: Yalnız muhârebe zamanları gurebâ bölüklerine kumandanlık için meydana çıkardı (Ömer Seyfeddin). Gurebâ bölükleri sefer esnâsında merkez kolunda her gece otağ ve ağırlıkları muhâfaza ederlerdi (İsmâil H. Uzunçarşılı). Gurebâ-i müslimin: Kimsesiz fakir müslümanlar.
● Gurebâ-nüvaz (ﻏﺮﺑﺎ ﻧﻮﺍﺯ) birl. sıf. (Fars. nevāz > nuvāz “okşayan” ile) Garipleri koruyan, onlara hoş muâmele eden: Var ol gurebâ-nüvâz Beyrut (Abdülhak Hâmit).