MUSTATİL

(ﻣﺴﺘﻄﻴﻞ) sıf. (Ar. istiṭāl “uzun olmak, uzamak”tan mustaṭіl)
1. Dikdörtgen biçiminde olan, uzunluğu eninden fazla olan: Koca ağaçların altına serilen mustatil ve bembeyaz meydanın üstünde yalnız kendi izleri kalıyordu (Aka Gündüz). Mustatil tahta kutulara koyduğu cigaraları düzeltip yerleştiremiyor… (Mahmut Yesâri). Kapalı kapıların mustatil buzlu camlarından gelen soğuk ışıkların buğusu yüksek ve çıplak duvarlara vurarak donuyor (Peyâmi Safâ).
2. i. geo. Dikdörtgen.
ѻ Mustatîlü’r-re’s: Başı arkaya doğru uzayan, uzun kafalı, dolikosefal. Mustatîlü’ş-şekl: Dikdörtgen biçiminde: Üzerine bir bakır ibrik oturtulmuş mustatîlü’ş-şekl büyücek bir saç mangal duruyordu (Hüseyin R. Gürpınar).
● Mustatîlî (ﻣﺴﺘﻄﻴﻠﻰ) sıf. (nispet eki -і ile) Dikdörtgene benzeyen, dikdörtgen biçiminde olan.